ای تمامی دروازه های جهان!

مرا به باز یافتن فریاد گم شده ی خویش

مددی کنید!

به لحظه لحظه ی این روزهای سرخ قسم

که بوی سبــزتــریـن فـصـل ســال می آید

درودی  به  بلندای پرچم جنبش سبز ایران به همه ی سبز اندیشان  ایران زمین و به همه ی آنانی که خون خود را فرش راهی کردند که سرانجام آزادی از آن خواهد گذشت و با خون خود ، فریاد های سبز و سرخ خود را بر دیوارهای تاریک زمانه به ثبت رساندند  و بی صبرانه صبح را به انتظار نشستند . . .

چه شب های زیبایی بود وقتی که با هزار شوق به شهر می رفتیم و شادی سبزمان را با دیگران به اشتراک می گذاشتیم و انتظار صبح را فریاد می زدیم . چه قدر زیبا بود آن لحظه هایی که می دیدیم هم میهنانمان  با هزار شوق می خواستند به پیشواز آزادی بروند این واژه ی مقدس گم شده در کتابهای مقدس! هر چند که به حداقلی از آن راضی بودند و امیدوار به آنکه یک روز مانده از زدگی اشان را غم نان نداشته باشند. . . .

و زمان می گذرد ، به همین سادگی! به همین سادگی که از من و تو می گذرند. و زمان می گذرد و شنبه ی شوم فرا می رسد  ، روزی که باید فریاد بزنی و  از همه چیزت بگذری وقتی که دیگر مجالی برای  سکوت نمی ماند ، وقتی که دژخیم جوخه هایش را آشکارا در میادین اصلی شهر بر پای می کند و دست اهریمن به خون من و تو آغشته می شود. . .

اما این بار شب می رسد ، شبی که ماه نمی تابد تا سُم ضربه های اسب های وحشی  بر پیکر های هم سنگرانمان  را به چشم خدایان برساند . . .

چه شب های زشتی بود وقتی که می دیدی برای نیازهای حداقلی ات باید کتک بخوری  ، اشک بریزی و خون ببینی! خون ریختن از ماموران خدایان! و چه زشت تر شب هایی بود که همکلاسی ات را می دیدی که همکلاسی دیگرت را به خون کشیده است ، که خدای  جبار خوش گذران را بهانه ی نابودی انسان می کنند . انسان علیه انسان!

تصور کن خانه  امنت را به آتش بکشند ، تصور کن که یک شب را تا صبح بیدار باشی و خانه ات را محاصره کرده باشند  از ماموران امنیتی و تصور کن که دوهزار انسان باید  با چویدستی ، کمربند ، و حتی شیشه و سنگ  بخواهند از خود در برابر هجوم دشمنان خانگی در جایی که گمان می کردیم همیشه امن خواهد ماند محافظت کنند ، آری تو تصور کن ولی این واقعیتی تلخ بود که ما در آخرین شب دانشگاه در خوابگاه دانشجویی امان ، در دانشگاه شیراز تجربه کردیم ، دوست دارم بگویم از شیرینی تلخی که با دوستانمان در شب آخر داشتیم  ، ساعت  3 شب بود و ما و دوستان هم طبقه ای امان روی کف زمین نشته بودیم و با هم شب را صبح می کردیم . یکی از بچه ها می گفت شاید امشب شب آخر زندگی امان باشد آن یکی می گفت فردا همه ی ما را مستقیم  با اتوبوس های خوابگاه به  کشتارگاه خواهند برد و یکی نیز در این میان می گفت  همگی به هم قول بدهیم اگر چنین شد تا آخرین نفس هایمان بجنگیم . و من به این فکر می کردم  که  خدا را چه شده است و در کدام سوی خفته است که  این ها را نمی بیند ، شاید هم می بیند و خودش را به ندیدن زده است!!

آری نزدیک به  یک ماه و خورده ای از آن روزها می گذرد و ایران همچنان عزادار است. عزادار خون های ریخته شده در راه ابتدائی ترین حقوق انسانی پایمال شده  در زیر چکمه های ی خودکامه های بزرگ تاریخ!

آه اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک

همچون گلوگاه پرنده ای

هیچ  کجا دیواری فرو ریخته بر جای نمی ماند

سالیان بسیار نمی بایست دریافتن را

که هر ویرانه نشانی از غیاب انسانی است

که حضور انسان

آبادانی است.

همچون زخمی

همه عمر

خونابه چکنده!

همچون زخمی

همه عمر

به دردی خشک تپنده!

به نعره یی

چشم بر جهان گشوده

به نفرتی

از خود شونده ، -

غیاب بزرگ چنین بود

سرگذشت ویرانه چنین بود.

آه اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک

کوچک تر حتا

از گلوگاه یک پرنده…

این جا تهران است ، خیابان امیرآباد ساعت 7 عصر روز شنبه 30 خرداد 1388

دختری در گوشه ی خیابان افتاده و هیچ صدایی از او نمی آید  و تنها چند ثانیه بعد همه ی وجودش را خون فرا می گیرد و در دست های استادش برای همیشه جاودانه می شود ،

آه ای ندای عزیز تو شهید می شوی و من هنوز در کنج این اتاق لعنتی و در یک گوشه ی آرام  و ساکت آخرین نگاهت  را هر لحظه در برابر چشمانم می بینم ، وای بر من که هنوز چشم هایم را بسته ام  در حالیکه تو با چشمهای باز به شهادت رسیدی.

سکوت تو بلندترین فریاد تاریخ است . فریادت  جهان را به لرزه درآورده است ای شهید . . .

ندا تو هرگز نخواهی مرد ، چون که از خون به ناحق ریخته ی تو هزاران ندای دیگر جوانه خواهند زد و آنقدر بالا خواهند رفت تا دیکتاتوران تاریخ را برای همیشه راهی زباله دان تاریخ کنند . . .

قسم به اسم آزادی            به لحظه ای که جان دادی

به قلب از هم پاشیده          شهید در خون غلتیده

که راه ما باشد آن را ه تو ای شهید  . . .

دیکاتورهای تاریخ همه سرانجام به خواری نشستند و این بار نیز دیر یا زود دیکتاتورهای زمانه  ما به خواری خواهند نشست. و آنگاه روزی است که  مردم  پاسخ این همه خونریزی وحشیانه را خواهند داد و آن روز مطمئنا دیر نخواهد بود . . .

درود بر همه ی شهدای راه آزادی

یک روز یکی از اساتیدمان می گفت که «خداوند برای هر انسانی شأنی قائل است و به هر انسانی مطابق با شأنی که برای او در نظر گرفته است امکانات لازم برای پیشرفت را می دهد».چیزی که بارز است این است که این گزاره خود گزاره ای منطقی در یک گفتمان نیست چرا که اگر قرار است گزاره ای به شیوه ی منطق بیان شود باید بین دو طرف گفتگو بر سر مقدمه ی اصلی توافق باشد تا بعدا نتیجه ای مورد توافق نیز حاصل شود.در حالیکه ایشان از گزاره ای استفاده کردند که مورد توافق نبود. نقد من به این مسأله بود که خداوند بر اساس کدام ملاک ، برای انسان ها«شأن» در خور آن ها را در نظر می گیرد. کودکی که در یک کشور فقیر افریقایی و از یک پدر و مادر گرسنه و مبتلا به بیماری ایدز به دنیا می آید «شأن» او بر اساس چه ملاکی در نظر گرفته شده است که هیچ امکاناتی برای رشد او فراهم نباشد؟ آیا شأن این کودک این است که بر اثر گرسنگی یا بیماری ایدز(که خود هیچ نقشی در آن نداشته است)بمیرد؟ . مگر گناه این کودک چیست که خداوند چنین شأنی را برای او در نظر گرفته است؟ در گوشه ای دیگر کودکی که از یک پدر و مادر تحصیلکرده و استاد دانشگاه و در نتیجه مرفه در یک کشور خوش آب و هوا ، امن ، آزاد و بسیار پیشرفته و با هوشبهر بالای 130 به دنیا می آید ، خداوند بر اساس کدام ملاک این «شأن» و مظابق با آن این «امکانات»  را برای او تعیین کرده است ؟ مگر کودک تازه به دنیا آمده از خود اختیاری دارد که کاری انجام دهد که شایسته ی این «شأن» و این «امکانات» باشد؟

به نظر نمی رسد پاسخی جز « نابرابری» برای این کارآفریدگار احتمالی وجود داشته باشد. نابرابری ای که در هر گوشه ی جهان و در هر زمینه ای می توان نمونه هایی از آن را دید.نابرابری یک صفت ناقص است و یک موجود کامل از هر نقصی مبراست.

آیا موجودی ناقص قادر به آفرینش جهان خواهد بود و آیا پرستش یک موجود ناقص با مبادی فکری جور می شود؟ البته عده ای مدام از برابری و عدالت در جهانی دیگر سخن می گویند. آیا با دلایل تجربی یا منطقی و نه با استفاده از مغالطه (که نمونه هایی از آن را در زیر توضیح داده ام)اصلا وجود جهانی دیگر قابل اثبات هست؟ برخی افراد در جواب خود می گویند وجود نداشتن جهان دیگر غیر عادلانه است.در پاسخ به این پرسش کریستفر هیچنز، میگوید که “کائنات به ما عدالت بدهکار نیست”. موقعیت ما در مقابل جهان موقعیت دانش آموزی از هستی و کسب معرفت نسبت به آن است نه طراحی هستی و پدید آوردن حقایق! ما تنها میتوانیم با آنچه موجود است و وجود دارد رابطه معرفتی و ادراکی برقرار کنیم نه اینکه آنچه باید باشد یا بهتر است باشد و ایدآل هست را درست و محقق فرض کنیم! به عبارت دیگر ما تنها میتوانیم کاشف حقیقت باشیم و نه مخترع حقیقت! حقایق وجود دارند و ما باید آنها را کشف کنیم، ما حق نداریم حقیقتی را اختراع کنیم! حقایق پوشیده (Cover) است و ما باید آنرا کشف (Discover) کنیم و هیچ تضمینی در واقعیت وجود ندارد که جهان باید عادلانه باشد.

*دوستان این پرسش ها  لزومأ بیانگر باور شخصی من نیست و تنها پرسش هایی است که دوست دارم پاسخ های آن را از افرادی با اندیشه های مختلف بشنوم. امیدوارم بتوان پاسخ های قاطع و منطقی را سرانجام یافت! هر چند که دور از دسترس نیست!

**درون پرانتز:

یک مشکل در این میان این است که استاد و شاگردان همسو با اندیشه های ایشان یک بحث فلسفی (یا منظقی) را آغاز می کنند ولی با استفاده از مغلطه های فراوان و به شیوه هایی غیر از منطق در پی تبیین مسأله آغازین بر می آیند و این شیوه ی یک گفتمان دو سویه ی منطقی نیست.

بزرگترین و رایج ترین مغلطه ای که این افراد به کار می برند ،« توسل به مرجعیت» و به دنبال آن « حمله ی شخصی» می باشد. در مغلطه ی توسل به مرجعیت ، فرد تلاش می کند درست بودن ادعایی را با نقل قول از شخصی(حقیقی یا حقوقی) که درباره ی موضوع آن ادعا دارای مرجعیت نیست اثبات کند.(در گفتمان ما ، استاد و شاگردان همسو با اندیشه های ایشان به محض درماندن در یک پاسخ به شیوه ی منطقی و به دور از مغالطات فلسفی ، فورا برای اثبات ادعای خود متوسل به کتاب مقدس یا اشخاص مقدس در مذهب خود می شدند و از این طریق  سعی در اثبات ادعای خود داشتند).به طور معمول افراد پایبند به یک اندیشه  و مذهب خاص که به آن باور قلبی دارند به دنبال استفاده از مغلطه ی نخست از مغلطه ی دفاع شخصی نیز استفاده می کنند . یعنی اینکه  بعد از آن که با یک مغلطه به گمان خود مدعای خود را اثبات کردند فرد مقابل خود را مورد هجوم قرار داده و سعی می کنند او را با زدن برچسب هایی از دور گفتگو خارج کنند.(برای نمونه بیشتر مسلمانان بعد از اینکه به گمان خود ادعای خود را ثابت کردند و از دادن پاسخی درست و  منطقی درماندند ، فرد مقابل را کافر، نا آگاه ، معاند و . . . می خوانند تا از این طریق راه را بر گفتگو ببندند و از آن جا که امنیتی برای افراد دگراندیش در یک کشور مسلمان مانند ایران وجود ندارد ، به جای پاسخگویی ، از روی قصد ، فرد را از روند بحث اخراج می کنند تا او احساس خطر کند و بخث را خاتمه دهد).

برای آگاهی بیشتر از مغالطات منطقی می توانید روی نوشته ی زیر کلیک کنید:

شرح مغالطات منطقی

برای پدر
به بهانه ی آغاز چهارمین دهه ی زندگی اش . . .

دست هایت هنوز بوی لباس های گِلی ات را می دهند که اگر چه آنها را هرگز ندیدم ولی در فریادهای همیشگی ات احساسشان کردم ، فریاد هایی که کوه را می لرزاند و دشت را به نفس نفس می اندازد .چگونه می توانستی بارانی نباشی بر آتشی که سرزمینت را در طغیان شعله هایش می سوزاند؟ ، چگونه می توانستی در ساحل بمانی و ببینی که کشتی ها چه آرام می رسند؟ آخر نه اینکه یادم داده ای موجها را دوست داشته باشم همیشه گمان می کنم عاشق دریا بودی و دل به دریا زدن ها . . .
می دانم که دوست داشتن چیزی آن هم به قدری که بخواهی جانت را برایش بدهی از هر کسی بر نمی آید ، می دانم که همیشه کسانی هم هستند که در پشت صخره ها خودشان را پنهان می کنند تا نکند موج ها ، آرامش او را بگیرند و خوب می دانم تو از آن هایی نبودی که این چنین بوده باشی.
هر فریاد تو بارانی است ، هر اشک تو لبخندی است و هر نفست طوفان. من چشم هایم را جز این نخواستم که تو را ببینم و از نمایش غرورت به غرور بیافتم . غرور اینکه من در کنار تو زندگی را یافتم . . .
سکوت نمی کنم چونکه یادم دادی گناه بزرگی است ، چون که می گفتی اگر من هم سکوت می کردم امروز در نهایت خوشی بودم و مثل خیلی ها که فکر می کنند خیلی زندگی به مذاقشان خوش است می توانستم از زندگی لذت ببرم ولی دردهایم را به تمام خوشی های آنان نمی فروشم ، دردهای من همه از خوشبختی است ، هم از عشق است . . .
آری پدر! ای فریاد زندگی من! باش تا ببینی نخواهم گذاشت ارزش هایت را عده ای ارزش نما به باد بدهند و به زور چماق ارزشهایت را دفن کنند ، چرا که من هیچ گاه در برابر خدایان سر به زیر نبودم . . .
پدر ، تو 40 ساله می شوی و انقلاب به دهه ی چهارم می رسد ، راستی دقت کرده ای چه تقارن بی جایی؟! تو 40 ساله می شوی و انقلاب هنوز 10 سال از تو عقب تر است ، از همه ی دوستانت ، از همه ی هم سنگرانت ، از همه ی آن هایی که تا پای جان به جز آزادی برای هیچ هدف دیگری نجنگیدند و حالا می خواهند به زور بگویند که برای آنان و ارزشهای اهریمنی اشان جنگیده اید و بس ، و شما را پشتوانه ی چماق های گرمشان می دانند و هر آن کس را که خواست برای آرمان واقعی شما که همه ی زندگی اتان را به پای آن فدا کردید و امروز زیر چکمه های آنان لگد مال می شود یعنی « آزادی » بجنگد ، یا حتی آن را فریاد بزند یا حتی اسم آن را بر زبان بیاورد ، به پای چوبه دار می فرستند ، چوبه ای که بند آن از جنس بند ترازوی عدالت اشان است . . .
و اکنون من نیز فریاد می زنم ، به سان موج ها که بر سر سنگ و به سان آفتاب که بر سر سایه ی سیاه شب . . .
شهید زنده است
چون شهادت زنده است . . .

با ساز یک مرگ ، با گیتار یک لورکا

شعر زندگی اشان را سرودند

و چون من شاعر بودند

و شعر از زندگی اشان جدا نبود

و تاریخی سرودند با حماسه ی سرخ شعرشان

که در آن

پادشاهان یک خلق

با شیهه ی حماقت یک اسب

                              به سلطنت  نرسیدند

و آنان که انسان ها را با بند ترازوی عدالتشان به دار

                                                           آویختند،

 عادل نام نگرفتند.

                                                                              “ا.بامداد”

هفت تر از یاران دبستانی امان همچنان دربند پادشاهان عدالت! اند و ما نیز همچنان در اسارت سکوت،
و امروز نمایشی دیگر از آن ها که فریاد ها را در گلو خفه می کنند . از آن ها که سرنوشتشان با خشم و مرگ گره خورده است. آن ها که تبسم را بر لب ها جراحی می کنند و دلها را می پویند تا مبادا شعله ای در آن نهان باشد . . .
این جا ایران است ، آزادترین کشور دنیا. جایی که کسی را به خاطر اندیشه اش محکوم نمی کنند ، جایی که در سایه ی مقدسات ،همه ی مخالفان با آرامش هرچه بیشتر زندگی می کنند و جایی که زنان ، کارگران و دانشجویان بدون هیچ هراسی به دفاع از حقوق اولیه اشان می پردازند و هیچ هزینه ای نیز برای آن نمی پردازند . . .
آری این جا ایران است
آزاد ترین کشور دنیا . . .

این سخن زیبای نلسون ماندلا را هرگز نباید فراموش کرد که : ‏‏”سركوب‌گران نمي‌دانند كه آزادي چقدر گرانبهاست و گرنه خود را از آن محروم نمي‌كردند. آنها نه تنها سد راه ‏آزادي ما هستند که سد راه خودشان هم هستند”.

حتی اگر ما نباشیم . . .

می توان رشته ی این چنگ گسست

می توان کاسه ی این تار شکست

می توان فرمان داد آی طبل گران : زین پس خاموش بمان

به چکاوک امّا نتوان گفت مخوان.

در این دو هفته که گذشت و پس از برگزاری با شکوه مراسم روز دانشجو که البته با 2 روز تاخیر در دانشگاه شیراز برگزار شد و پس از اینکه نیروهای وابسته به حاکمیت بار دیگر به بهانه ی واهی توهین به مقدسات از هیچ تهمت ناروایی به بدنه ی جنبش دانشجویی دریغ نکردند 36 نفر از دوستان هم دانشگاهی امان  به کمیته ی انضباطی احضار شدند و پس از آن نیز 9 تن از دوستانمان مجموعا به 15 ترم تعلیق اجرایی با احتساب سنوات و ارجاع به کمیته ی انضباطی مرکزی محکوم شدند که برای چند تا از یاران دبستانی امان عملا به منزله ی اخراج از دانشگاه است. و همه این ها جز فضای تک صدایی  که از 3 سال پیش در دانشگاه های کشور به منظور گرفتن استقلال دانشگاه و نفوذ هر چه بیشتر حاکمیت و نیروهای وابسته ی آن ایجاد شده  و صد البته روحیه انتقاد ناپذیر حاکمیت که همیشه بر این ادعا بوده که صدای مخالفان را می شنود نشان دهنده ی چیزی دیگری نیست . . .

امّا آیا نتیجه ی این همه سرکوب و اختناق چیزی جز حرکت بیشتر و واکنش شدیدتر جنبش دانشجویی و تمام جنبش های اجتماعی خواهد بود؟ چیزی که بر همه معلوم است و سرکوب ، نتیجه ی معکوس خواهد داشت و به گمانم کمتر کسی باشد که به این نتیجه نرسیده باشد . .

در یک واگن بارکشی که به سوی بازار می‌رود
گوساله‌ای است با چشمان غم‌زده
بالای سر او در آسمان
پرستویی به نرمی بال می‌زند

چگونه بادها می‌خندند، با همه نیروی‌شان
می‌خندند و می‌خندند در تمام روز
و نیمی از شب تابستان

کشاورز گفت: «دیگر شکایت نکن
اصلا کی به تو گفته گوساله باشی؟
چرا بال نداری که پرواز کنی؟
مثل پرستو که سربلند و آزاد است…»

چگونه بادها می‌خندند، با همه نیروی‌شان
می‌خندند و می‌خندند در تمام روز
و نیمی از شب تابستان

گوساله‌ها به راحتی گرفتار می‌شوند و کشتار
و هرگز دلیلش را نمی‌فهمند
ولی هر کس که آزادی را ارج می‌نهد
مثل پرستو پرواز کردن را یاد می‌گیرد

چگونه بادها می‌خندند، با همه نیروی‌شان
می‌خندند و می‌خندند در تمام روز
و نیمی از شب تابستان.

زنده باد آزادی . . .

آه اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک،

همچون گلوگاه پرنده ای

هیچ دیواری

فرو ریخته باقی نمی ماند!

یکم آذر ماه دهمین سالگرد جانباختگان راه آزادی اندیشه و قلم گرامی باد.

همچنین بخوانید :

قتل های زنجیره ای

Posted in Yek Raha ]]> http://mehraein.wordpress.com/2008/11/20/151/feed/ 2 Sarokh داریوش و پروانه فروهر م�مد جعفر پوینده و م�مد مختاری http://mehraein.wordpress.com/2008/11/07/%d8%ae%d8%b1%d9%88%d8%b4%d8%a7%d9%86-%da%86%d9%88%d9%86-%d9%85%d9%88%d8%ac-%d9%87%d8%a7-%db%8c%d8%a7-%d8%a2%d8%b1%d8%a7%d9%85-%da%86%d9%88%d9%86-%d8%b3%d8%a7%d8%ad%d9%84%d8%9f/ http://mehraein.wordpress.com/2008/11/07/%d8%ae%d8%b1%d9%88%d8%b4%d8%a7%d9%86-%da%86%d9%88%d9%86-%d9%85%d9%88%d8%ac-%d9%87%d8%a7-%db%8c%d8%a7-%d8%a2%d8%b1%d8%a7%d9%85-%da%86%d9%88%d9%86-%d8%b3%d8%a7%d8%ad%d9%84%d8%9f/#comments Fri, 07 Nov 2008 17:26:14 +0000 Yek Raha http://mehraein.wordpress.com/?p=125 ]]>

دوستی داشتم  که می گفت هیچ گاه نباید مانند ساحل در سکوت زندگی کرد. بلکه باید زندگی را از موجهای دریا آموخت . موج هایی که همیشه به ما آموخته اند که اگر آرام بنشینی نابود خواهی شد و این بزرگترین درس زندگی است.

ما این روزها بیشتر شبیه ساحلی آرام هستیم تا دریایی مواج. این روزها ما عادت کرده ایم که درساحل بمانیم و دریا را به تماشا بنشینیم . که از آسمان و پرواز پرنده ها حرف نزنیم و همیشه به خاطر اینکه قفس را به جای صیاد برگزیده ایم خدا را شکر کنیم.

 آری ما زندگی در قفس را به جای جنگ با صیاد ترجیح داده ایم چون که فکر می کنیم  به هر روی زندگی به مرگ می ارزد حال چه در قفس باشد و چه در هوای آزاد. و این سرنوشت اجباری ماست . سرنوشتی که با آن متولد شدیم بی آنکه بدانیم چیست .

و ما فرزندان این سرنوشت هستیم . سرنوشتی که خود هیچ نقشی در پیدایش آن نداشتیم . و تا روزی که  خروش موجها را به سکوت ساحل ترجیح نداده ایم همیشه همینگونه خواهد ماند چرا که این دریا تنها از آن ماست چنان که خروش موجهایش نیز . . .

پس از سکوتی طولانی آمده ام تا دوباره بنویسم ولی با نگاهی دیگر. با نگاهی که از مسیر اصلی نخواهد گذشت.

راه رفتن از مسیر کناری را به جاده اصلی ترجیح می دهم چرا که هم اکنون راه اصلی در دست تعمیر است!.

« رستاخیز »

می خواهم بمیرم

می خواهم یک میلیارد بار بمیرم

و در جهانی برخیزم،

که همسایگان یکدیگر را بشناسند.

و مردم

همه ی رنگها را دوست بدارند.

می خواهم در جهانی برخیزم

که عشق ، به قیمت لبخند باشد.

مردان ، نمیرند.

زنان  ، نگریند.

و همه ی کودکان ، پدران خود را بشناسند.

عدالت باغی باشد ،

که مردم در آن

سیب های یکسان بخورند.

یکسان زندگی کنند ،

و یکسان بمیرند

می خواهم در جهانی برخیزم

که هیچ انسانی ، بیش از یک بار نمیرد!

                                                   ژاک پره ور